ey insan !

Yanvar 2, 2009 15:31, Bölməsiz, arastu, Şərhlər(0)

 Bir axşam ,

" azadlıq praspekti "ndən az oyanlıq ,

" koral "barı önündə

   gözüm bir alagöz qəhbiyə* düşdü

    yaşını soruşdum : " 14 " dedi  !

* bu kelmenin mecburen burada işlenmesiüçün hörmetli oxuculardan üzür dileyirem!

...

Dekabr 17, 2008 22:45, Bölməsiz, arastu, Şərhlər(0)

  Qızınıram

                  sönük bir ocağa,

  üşüyürəm qızındıqca

    titrək əllərim

                      ölür məndən öncə ,

   məndə bu varlığınam

               bitmiş köküm köhüllərdə artıq

                daş süngülərin ağzına verin məni

    bir az ocaqlarıma od

    və qaytarın mənə çılpaqlığımı

    başmaqlar məni yolumdan qoyur ,

    yalın ayaqlarımı mənə verin

      utanıram ağaclardan

      torpaq baxışında nifrətə dözə bilmirəm

                                   məni qaytarın köhüllərə

       alınmır , saxta varlığım anlaşılmır ,

        səmavi ola bilmirəm

        məni yerə qaytarın !

Boşalmış dayanacaqlr

Dekabr 10, 2008 22:26, Bölməsiz, arastu, Şərhlər(0)

Geriyə dönür bir anda belə baxmaq istəmirəm . geridə yadimdan çıxarılmışları belə birdə yenilətmək istəmirəm . bu nostalji onca dağıdıcıdır kı , bir anlıq yad etməyi belə qorxudur duyğularımı . yaxın yaxud uzaq keçmiş, tamam nakam! Nə bir mahnı nə şeir . bilmirəm ! ancaq neyləçək olar ! hər payızın bu soyuq sonları bütün sakitliyimə toxunur və surukləyir məni ən uçurumlu tutqunluqlara doğru .ruhumu bütün son nəfəslərin dönməz dəhşətləri sarır . geriyə dönür baxmaq istəməsəmdə , mənim dağınıqlığım tarixin lal yarpaqlarını birər – birər çevirir və dağılır qırmızı sətirlərinə . onlar kimləridilər ? bu gecikmiş sorğu dayima içimdə fırtılaşan bir səsə necədə ağırlıq eləyir və zəhərli söngü kimi səssizcəsinə ötür varlığımdan . onları tanımasamda , sanıram dolanbadolan küçələrdə və daş döşənəkli alanlarda yenilik partlayışlı səslərinə taniğam və öylədir ki elə bil ruhlarının çılpaqlığını görürəm .titrək olsaydıda bu körpülər ! yatmaz dalğaların üzərindən keçirəcəkdir mavi qatarı . ancaq nə yazıq ki dayanacaqlar boşalmışdı hər bir çırprntıdan və itmişdi doğma hayatın çılğın nəğmələri ! indi sakitliyimə toxunsalarda bu payızlar , hər an yad edirkən o gözəlliyə açılan səhərləri , azacıq olsalar belə ağır qaranlıqda bir sayrışan işıq olurlar yollarıma və təpər olurlar düşüncələrimə .belə dir ki hər il məğrurcasına o itirilmiş şəhərin bütün xiyabanlarını ayağımdan keçirirəm ürəyimi taxır bir budaq qərənfil üzərinə buraxıram o keçici xoşbəxtliyin itmiş dərvazəsinə və baş əyirəm daşqalaq olmuş məktəblərinin qarşısında . geridı yadımdan çıxarılmışları yadıma salmaq necə ağır olsada , azı , kanservatoriyaya dəyən bütün qurşunlarını köksimə basmaq istəyirəm , piyanolarına dəyməsin və mahnıları sınmasın deyə ! 
Baxış sayı: 12
Açar sözlər:

...

Dekabr 4, 2008 23:48, Bölməsiz, arastu, Şərhlər(0)

 ...

açar satan

               saat satan

                            paltovsuz , potunsuz

                                                          qaraçı qadın !

buzlaq şəhərin

bansız qaldırımında

                              sən heç !

                                      körpənə qoşulub üşüyürəm    !

qumlaqda

Noyabr 12, 2008 14:14, Bölməsiz, arastu, Şərhlər(0)

 ... Burada ,

               saçlar küləyə verilməz ,

                      islanmaz yağmura

                      və dəniz

                      səni öpəməz heç!

 sən bizim elə açıqca yad ,

   elə ki narım -

                 dözəməzsən !

                  bu dəmir şəhərdə ,

                  mavi ruhlar

 ağır - ağır paltarlar içrə

 və günlər sankı bir ovuc qum ,

                                   savrulur qumlaqda !

  hər şey yad sənə ,

                       hər şey uzaq ,

                        narım !

                        qaytara bilərmisən uçaq biletini !

Bu yazqımız deyil

Oktyabr 30, 2008 0:23, Bölməsiz, arastu, Şərhlər(0)

mor boyalı səs gəlir ,

təpinmədən tətiyə

qurşunlar çölə çırpınır çıxmağa.

səs gəlir,

mor boyalı səslər ...

Səsimi eşidmirsənsə

Oktyabr 21, 2008 0:43, Bölməsiz, arastu, Şərhlər(0)

Sərər masama qaralanmağa nə düşlər və uçurar topa – topa süd yolunadək nə başlar məndən bu sevda . anıları unudulmasın , spaniyolca oxuduğun şerlər və duzlu- duzlu , gülə - gülə çevirmələrin bizə o şerləri : batumlarla afişlərin döyüşü və xiyabanları yağarı altına alar yağışların hörüyünə dolaşar enməz əllər ! unudulmasın ! unudulmasın !Ləpirlərin hələdə durur , taxta nərdədə sevdiyin yas yarpaqları və zümzümə etdiyin – ay ışiğında – mahnısı :" gəl gedək bizə , duraq üz – üzə ay ışiğında ..." pəncərəniz sən hər baxarkən oxşardı arxasından gül dolu forğuna baxan qızcığazlı onbeşinci qərinələrin rəsm əsərinə və sən o qız ! buram – buram qoxur xatirəniz hələdə...Son arzuda səlibə (xaça) çəkilsə belə yenə yeri var yarınlara inancların ! çökəməz şehli uzaqlara uzanan cığırların yola düşəni və sınmaz heç bir qurşunla partlaq dodaqları gözlər bulaqların güzgüsü !Spaniyolca oxuduğun mahnılar dimdiyində zeytun budaqları gəzdirən quşlar kimi , qopoamaz qasırğalar əssə belə başımdan və fəryadıma bu qırmızı izlərin təpər olar dayima ! sanma sənlə doğan sevda sənsiz buraxılacaqdır başına ! mən afişlərimizin dəlisiyəm! səsimi eşidmirsənsə əllərimə bax barı , əllərimə bax nəfəslidirlər hələdə nazlım və xətlərində əllərindən xəritələr yazdan yaza körpü – körpü !Qurtuluşuna yetərəm birvaxt və almalarinizdan səbət – səbət içərəm!  anıların unudulmasın , süd yolunadək nə başlar məndən bu sevda uçurar topa – topa və sərər masama qaralanmağa nə uzun – uzun düşlər ... 
Baxış sayı: 40
Açar sözlər:

Göndərilməyən məktub

Oktyabr 9, 2008 0:03, Bölməsiz, arastu, Şərhlər(0)

O günü daş döşənəkli bir küçədə üz – üzə , göz – gözə çarparkən keçdik ürəyimiz qarşısından . buralar deyildi . yaxın bir uzağın küçələrində . məni tanımadın . sən məni tanımadınmı ?! doğrudur tanıya bilməzdində ! axı nə ora darısqal sellol və nə əllərim mor ıdı ! köynəyimdə mil – mil deyildi və üzüm tüklü ! və nədə 1995 .məni daha bənzərim çox olan bu min rəngli şəhərdə necə tanıyacaqdın! Mənidim ,mən , daha düzələn "sınıxmış" üzümlə ! e...h başımı itirmişəm lap !axı mavi kıravatla və tüt boz kot şalvarla bu ılıq yellərin sığalı altında necə tanıyacaqdın məni . bu , üzünə bəzək çəkilmiş , devrilə - devrilə qansız zamanların qalığını !Uzaqlaşmağa sarı , selloldan sellola keçərkən ağrıdan tutduğum barmaqlarımı qaçaraq bağlamaq istədin leçəyinlə, unudmuşdın ki olmaz ! görüş vaxtından az qalır dedilər . məni titrək bir gülmək tutdu , əsəb davalarımı yemədiyimdən! On ilə necə dözəcəkdin. Hələ inansaydında kı mən günahsızam ! zəhrimar çadra qoymadı doyunca görüm səni . incəliyini gözdən itincə görmək istəyirdim ...Sən bir fidan kimi hələ çox gəncidin və qarşıda universitənin ağır testləri vardı . bizi bir yeni dustaq yasası ayırdı : " təkcə birinci aylə üzvləri görüşə gələ bilərlər " …Indi mən dəyişmişəmmi ! yox , yox təkcə içimdə gizlənmişəm ! yenə əllərim mor , ruhum mor və şəhər darısqal selloldur mənə , lap köynəyim mil – mil olmasada !Bu yasadan sonra bir daha , heç vaxt heç bir selloldan sellola keçərkən leçəyini yaşamadım . Eşitdim ki sınırları adlamısan uzaqlaracaq !Bir təhər gəldim !Bu uzaq şəhərdə , sən idinmi o günü qarşıma çıxan ! yoxsa daş fərşli o küçədə , illərcə yaşadığım kabuslardan biridimi ... 
Baxış sayı: 48
Açar sözlər:

Niyə boyanmıram

Oktyabr 1, 2008 0:51, Bölməsiz, arastu, Şərhlər(0)

Çöllər axırlar , ormanlar axırlar , xiyabanlar , utubuslar axırlar , metrolar , insanlar axırlar . dayanmadan unudulur misir feronları , alman nazistləri və topdan öldürücü " insanlar " unudulurlar . yer üzü az qalır uşaq baxçasına dönsün yumuşaq , suçsuz , əyləncəli və südqoxulu ! yollar bitir . görüşlər , öpüşlər çoxalır və oxumaq və bilmək və yaradmaq və sevmək ucalır . hər mövsüm ki keçir axır qələm , axır kağız . daha nə sən və nə mən yanmadan qaranlıqlar aydınlıqlara çıxırlar...Işıq , işıq ! nə səmimidir döyüntülərə arxa çıxan bu sözcük .Qırmızı zamanları arxada qoydıq ! buna ya qalırmı hələ ! mənim sorğularımı cavabsız qoyada bilər uşaqlıq rəsmini gözümdən asdığım qız . ağzında sosqa və əynində sarafon don ! ancaq o sussada mən anlayıram :Üç min ildir toz basıb meyitlərini tanrıçaların və mən heç qorxmadan başmağı vakslı və kot şalvarı ütülü , ağ yaxalı köynəgimlə qahirənin küçələrini gülə - gülə dolaşıram .Zaman axır və bunu bir an belə anlamırdı meyitlərinə əhram hördürən fəraənə . utubuslar axırlar və alman nazistləri yoxdurlar və mən brondenburg dərvazəsindən yoxlanılmadan keçirəm ...Havanı buz kimi içəri ötürmək nə sərin işdir . niyə boyanmıram sevincinə bu yağmurların və sulanmıram .Bu torpaq planetini yarıb uzaqlardan baxmaq yetər . toz danəsidir bunca böyük sandığımız varlıq və bu danə içrə döyünən bir ruhun başqa bir ruha yadlığı yaraşarmı heç !Yer üzü bir uşaq baxçası olmaqda və gecəmiz , gündüzümüz fırlanmac kimi . deyilmi ?! arabalar ,qılınclar , qıladyatorlar , süngülər axmırlar ...

" yenə şairliyim vurdu başıma "! ( Mikayıl müşfiq )

Sentyabr 2, 2008 2:24, Bölməsiz, arastu, Şərhlər(1)

  Belə olsaydı dayima . . .   1  Bağışla deyirdim gəlmə !səndən və bu günlər , fırçalarımdan başqa nəyim var ki ! olmadığın vaxt işlərim bütün , yağışların kölgəsini çəkən bir rəssamın işləri kimi olur ! toru paralanmış o balıqçı kimi , ırmaqları boşuna keçirəm və küləklər peşindəyəm sanki dama , duvara çirpılıram ! bilirəm oxuyan kimi diyəcəksən " yenə şairliyin vurdu başına " ancaq  yox , behruz * demişkən : " yaxşım" ! məni sinirsizliyimə bağışla ! hayatın yolları o qədər tuzaqlı , tutsaqlıdır kı qəfildən başını itirə bilir insan ! və mən buna etiraf edirəm ! 2 . . . sənə ən uğurlu yaradıcılığımı sonaram , yarada bilsəm ! və arzularımı məhv eləyən ən divsifət düşmənimdən keçərəm səninlə olsam . çünki sən barışığın özüsən . necə deyim , yüyrük sevinci və çimərliklərin sərinliyisən, sən ! keşgə bəstələseydim bütün uluslar sevən bir mahnı ! keşgə yaza bilseydim bütün dillərdə şer ! Vaaay duyarkən düşüncəni dünyalılar , kimsə silaha əl atarmıydı yenə ! və kimsə istərmiydi uşaqların donsun yuxusu ! necədə etirazım yersizmiş və necədə yanılmış bu sərsəri başım . mən rəssamam , ürəyim dayima cizgilərimdədir və süd yolunun ulduzları qədər boyalarımın zərrələrindəsən . düz deyirsən yenə şairliyim vurdu başəma ! nə xoşdur belə olsaydı dayima , başımı qızmar sözcüklərə buraxırdım , səni yazsınlar deyə . . .   * behruz siddiq . yalqız ağac dostlığında