ersan erel
Ersan erel
Asıldım dilinə
Düşüncələrim ərəb saçı
Duyğularım anamın cəhrisinin mili kimi
Əyirdiklərim sağlı sollu bayraqlara
Bəzək olmur nə edim!
Dar boğazlı bilik ilməklərində
Geçmişimin ana damarı boğulu.
Yazlarda çiçəklərin gülüşünə boğulacaq doğada
Hıçqırığımı bir çoban belə oxumur.
Mən daşda
Mən qayada
Cücərdəsim gəlir çağın bulağının Buzlarının altında bulaqotunun nisgilini. Güllərin sevişdiyi yerdə Qılıncların öpüşdüyü anda Bizə nisgil yaraşdırılmış. Mən onda Mən bunda Özümə özgələşimim xırvat ipi kimi Pozlarıma tozlanır. Hürüyəsi itmi Oynuyası meymunmu Danışası tutuquşumu Məndə yuvalamış!? Sənliyə bilmədən Əti yeyilmiş dilimdən asıldım. Kimliyimizə özgələşdirilmiş güzgüdə Baxasım gəldi Damar damar tər damcıları Gəlinlərin bəzəyini pozdu Kişilərin yaraşığını Tərbiz tərbiz olmdaı. Mən burda Mən orda Səsim ölüm tapınaqlarında Sındırılan sümüklərdə Xırça xırç ovularkən Pah atunan... Nə sağırmış acun! Mən başdan ayağa Özlüyümdə sorğu imi kimi bükülü Başım öz olmadan gövdəmə ağır basası Büklüm boyumu bir ayax necə daşaır yarınlara!? Sorular sorulara boylu Bu qısırlığa Boğazımda haray dalğaları Şaqa şaq döyünərkən Çəlişgilərimin qayalaşmış duyarsızlığında əriyir. Mən yurtda Mən dildə Ögeyliyi dul qoyub Doğma duyğularımı Anlaşılmaz səslərin dolanbaclarından Tərbizin dilsizliyinə sağıram. Yetər ...! De !!! Oxu Tərbizim Oxu! Ququşunun son mahnısı olarsada Özünü oxu!
